!!
چکنم من، چکنم من، که بسی وسوسه مندم
گه ازین سوی کشندم، گه از آن سوی کشندم
از کشاکش چو کمانم ، بکف گوش کشانم
قدر از بام در آید ، چو در خانه ببندم
نفسی آتش سوزان ، نفسی سیل گریزان
ز چه اصلم، ز چه نسلم، به چه بازار خرندم
نفسی همره ماهم ، نفسی مست الهم
نفسی یوسف و چاهم، نفسی جمله گزندم
نفسی رهزن غولم، نفسی تند و ملولم
نفسی زین دو برونم، که بران بام بلندم
به خدا گر بگریزی ، قدح مهر بریزی
چه شود ای شه خوبان، که نهی گوش به پندم
هله ای اول و آخر ، بده آن باده ی فاخر
که شد این بزم منور به تو ای عشق پسندم
.... مولانا ....
سلام و درود بر خواجه کائنات محمد