بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

 

إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى


منم پروردگار تو، نعلین( کفشهای خود) از خود به دور کن که اکنون در وادی مقدس طوی قدم نهاده ای

(کتاب آسمانی قرآن-نشانه ۱۲سوره طه)

پ.ن:

 ۱-رب از اسماى حسناى الهى است، و خداوند در اوّلين تجلّى بر حضرت موسى عليه السلام در این نشانه خودش را با اين نام به او معرفى فرمود. «انّى أنا ربّك»

«وادى المقدّس» به مكان دور از عيب و گناه اطلاق میگردد

«طوى» يعنى چيزى يا جايى كه با بركت آميخته شده است.

 

۲ -پیر هرات(خواجه عبدااله انصاری)در کتاب کشف الاسرار در ترجمه و تاویل این آیه میفرماید:

ای موسی!  كفش‌هایت را در آر، (دلت را از دوستی دو دنیا تهی ساز و خویش را تنها برای خدا نگه‌دار و از هر چه جز اوست جدا شو.) یگانه را یگانه باش … از دو گیتی بی‌زار شو تا نسیم انس از صحرای لم یزل (الهی) دمیدن گیرد

 

 

۳ـ  چون دو گیتی دو نعل پای تو شد              بر سر كوی هر دو را بگذار (حکیم سنایی غزنوی)

تفسیر و تأویل عارفانهٔ دو کفش، به دو دنیا؛ تأویلی است که در نوشتارهای عارفانه، رواج بسیار دارد ودر زبان عارفان «دوكفش» به «دو دنیا» تأویل شده و «كفش در آوردن» به معنی «ترك هر دو دنیا» دانسته شده است.

 

۴-این تأویل عارفانه در روایتی از حضرت ولی عصر ‌(عج)  در میزان الحكمة  چنین آمده است:

موسی در وادی مقدس طور با خدا نیایش كرد و گفت: پرودگارا! من دوستی خویش را تنها برای تو نهاده‌ام و دلم را از جز تو پاك شسته‌ام،خدا به او فرمود: كفش‌هایت را در آر. (یعنی اگر دوستی‌ات تنها برای من است و دلت از دوستی جز من پاك و شسته است، دیگران را از دلت بیرون كن.)

 

۵-مرحوم علامه مجلسي چند احتمال ذكر مي كند 1-. دستور داده شده تا نعلین را در بياورد تا پا به زمين اصابت كند و بركت وادي مقدس را بگيرد.2-پابرهنه بودن علامت تواضع است.3ـ مراد آن است كه قلبت را از حب اهل و عيال خالي كن 4ـ قلبت را از ذكر هر دو جهان خالي كن فقط به محبوب بيندش و او اين گونه عمل كرد تا توانست پا در آن سرزمين مقدس بگذارد

 

۶-حال که به وادی مقدّس گام نهاده ای، نعلین های عقلت را از پا بگشا که در این سرزمین تو را به محک عشق می سنجند.

 

 ۷-آداب اینکه بدون کفش باید وارد مکانهای مقدس شد..شاید با توجه به این آیه است... اين احترام به لحاظ ظاهری مکان نیست..بلکه به دلیل شرافت و تقدس ویژه مکانهای مقدس هست..شاید این پابرهنگی وسیله ای باشد تا از این مکانهایی که وادی قداست و نور  هستند ، برکت یابیم ..واین تنها فکر این بنده حقیر است در درستی صحت آن...الله اعلم